[η αδυναμία του όντος
που δεν μπορεί
να ζήσει μόνο του]
βέλος που στοχεύει το κέντρο
του ματιού μου που δακρύζει
το πρόσωπο σου μια ανώνυμη
πληγή που με κοιμίζει μεσημέρι
και με συνθλίβει τα μεσάνυχτα
ίσως τελικά να μην είναι έρωτας
αυτό που με χωρίζει από εσένα
γιατί μέρα παρά μέρα η ιδέα
πως υπάρχω γιατί εσύ υπάρχεις
είναι εντελώς πιο διαφορετική
απ΄αυτό που ένιωθες στην αρχή
κάτι καινούργιο κάτι πρωτόγνωρο
ακόμη μια αιτία να ζώ ελπίζοντας
μυθικέ κρατήρα της χαραυγής
μετρώ εκρήξεις θυμού τύψεις
και ό,τι σαλεύει στο μυαλό μου
μεσίστια η ανάσα σου ανεμίζει
σκορπίζοντας σκονη στοργής
σαν σημάδι τέλους που άφησε
ο πυρετός μου στο θερμόμετρο
σαν απαλό άγγιγμα αγκαθιού
που έσφιξα δυνατά στη χούφτα
σαν το χρόνο που δίνει άλλη
αξία στην αοριστία των λέξεων
νιώθω τον κραδασμό του όλου
ένας μαύρος ήλιος μεταφυσικός
σκορπίζει παντού τα σκοτάδια
και με σπρώχνει στο άγνωστο
για να συνεχίσω να σε αναζητώ
κάπως έτσι ομορφαίνει η ζωή
όταν σε οδηγούν τα πράγματα
όπως βοηθούν οι ανάγλυφες
πλάκες να διασχίζουν οι τυφλοί
με ασφάλεια τα πεζοδρόμια
bibliotheque.gr