Ἄκουε οὐρανέ, καί ἐνωτίζου ἡ γῆ, σαλευθήτω τα θεμέλια, ἐπιλαβέτω τρόμος τα καταχθόνια, ὅτι ὁ Θεός τε καί Κτίστης, σαρκός εἰσέδυ πλάσιν καί ὁ κραταιᾷ κτίσας χειρί την κτίσιν, σπλάγχvον ὁρᾶται πλάσματος. Ὢ βάθος πλούτου, καί σοφίας καί γνώσεως Θεοῦ! ὡς ἀνεξερεύvητα τα κρίματα αὐτοῦ, καί ἀνεξιχνίαστοι αἱ ὁδοί αὐτοῦ!
(Ἰδιόμελο Ἦχος δ‘)
