Echoes – Pink Floyd
from album Meddle, Released on: 1971
Overhead the albatross hangs motionless upon the air
And deep beneath the rolling waves in labyrinths of coral caves
The echo of a distant tide
Comes willowing across the sand
And everything is green and submarine
And no one showed us to the land
And no one knows the wheres or whys
But something stirs and something tries
And starts to climb towards the light
Strangers passing in the street
By chance two separate glances meet
And I am you and what I see is me
And do I take you by the hand
And lead you through the land
And help me understand the best I can
And no one calls us to move on
And no one forces down our eyes
No one speaks
And no one tries
No one flies around the sun
Cloudless every day you fall upon my waking eyes
Inviting and inciting me to rise
And through the window in the wall
Come streaming in on sunlight wings
A million bright ambassadors of morning
And no one sings me lullabies
And no one makes me close my eyes
So I throw the windows wide
And call to you across the sky.
Dave Gilmour / Nick Mason / Rick Wright
——————
Αντηχήσεις
Άκουσα άθελά μου τη θηλιά
Να κρεμιέται ακίνητη στον αγέρα
Και βαθιά κάτω απ’τα αφρίζοντα κύματα
Σε λαβυρίνθους από κοραλλιογενείς υφάλους
Ο απόηχος ενός μακρινού καιρού
Έρχεται κυλώντας κατά την ακτή
Κι όλα είναι πράσινα κι υποθαλάσσια
Και κανείς δεν μας προσκάλεσε στη χώρα
Και κανείς δεν ξέρεις τα πού και τα γιατί
Κάτι αναδεύεται και κάτι προσπαθεί
Αρχίζει ν’αναδύεται προς το φως
Άγνωστοι περνούν στο δρόμο
Τυχαία δύο ματιές διασταυρώνονται
Κι είμαι εσύ και βλέπω τον εαυτό μου
Και σε παίρνω από το χέρι
Και σε οδηγώ μέσα απ’τη γη
Και βοήθησέ με να καταλάβω όσο καλύτερα μπορώ
Και κανείς δεν μας καλεί να προχωρήσουμε
Και κανείς δεν μας επιβάλλει τίποτα μπροστά από τα μάτια μας
Και κανείς δεν ομιλεί και κανείς δεν προσπαθεί
Και κανείς δεν πετά γύρω απ’τον ήλιο
Ανέφελη, κάθε μέρα πέφτεις επάνω στα ξυπνητά μάτια μου
Διεγείροντάς με και καλώντας με να ανυψωθώ
Και μέσα από το παράθυρο στον τοίχο
Έρχονται αναβλύζοντας με φτερά από ηλιαχτίδες
Ένα εκατομμύριο λαμπροί πρέσβεις του πρωινού
Και κανείς δεν μου τραγουδά νανουρίσματα
Και κανείς δεν με κάνει να κλείνω τα μάτια μου
Οπότε ανοίγω διάπλατα τα παράθυρα
Και σε καλό από τη μια άκρη του ουρανού στην άλλη…
