Το Πάρκο των Ψυχών
Τις νύχτες αφουγκραζόμουν τους θρόους τής σιγής κ’ η ανάσα του χαμόγελου δε γνώριζε τη μετάνοια. Να δακρύζω πάνω στα διάφανα χέρια μου από μια διάφανη χαρά που δεν επιθυμεί. Όχι θωπεία. Όχι όνειρο. Πιο πέρα. Εκεί που καταλύεται τ’ όνειρο κι η φθορά έχει φθαρεί. Γιάννης Ρίτσος (Εαρινή Συμφωνία) … με το ολόγιομο φεγγάρι …







