To Άνθος Της Στάχτης – Της Ιδέα Βιλαρίνιο (Idea Vilariño)

 

[Και τι μ’ αυτό;]

  Παίρνω από σένα αγάπη
και τι μ’ αυτό
σου δίνω εγώ αγάπη
και τι μ’ αυτό

θα ‘χουμε μέρες νύχτες
ενθουσιασμούς
καλοκαιριές
όλη την ηδονή
όλη την ευτυχία
όλη τη θαλπωρή.
Και τι μ’ αυτό.

Παντοτινά θα λείπει
το ψέμα το βαθύ:
για πάντα.

 

 

[Τα πράγματα είναι απλά]

Τα πράγματα είναι απλά πολύ
πιο απλά κι όμως
ακόμα κι έτσι έρχονται στιγμές
που φαντάζουν όλα αβάσταχτα για μένα
που δεν καταλαβαίνω
και δεν ξέρω αν πρέπει τα γέλια να βάλω
ή τα κλάματα από το φόβο
ή εδώ να μένω δίχως δάκρυα
δίχως χαμόγελα
σιωπηλή
αποδεχόμενη τη ζωή μου
το πέρασμα
το χρόνο.

 

 

 

[OXI  ΠΙΑ]

Δεν θα γίνει πια
όχι πια
δεν θα ζήσουμε μαζί
δεν θα μεγαλώσω το παιδί σου
δεν θα ράβω τα ρούχα σου
δεν θα ξαγρυπνώ στο προσκεφάλι σου τις νύχτες
δεν θα σε φιλάω φεύγοντας
ποτέ δεν θα μάθεις ποια υπήρξα
γιατί άλλοι με αγάπησαν.

Δεν θα κατορθώσω να μάθω
ποτέ γιατί ούτε πώς
ούτε αν ήταν στ’ αλήθεια
αυτό που είπες πως ήταν
ούτε ποιος υπήρξες
ούτε τι ήμουνα για σένα
ούτε πώς θα ήταν
μαζί να ζούμε
να αγαπιόμαστε
να μας περιμένουμε
να είμαστε παρόντες.
Δεν είμαι πια
παρά εγώ για πάντα
κι εσύ
δεν θα ‘σαι πια για μένα
παρά εσύ.
Δεν υπάρχεις πια
κάποια μέρα μελλοντική
δεν θα ξέρω πού θα ζεις
με ποιαν
ούτε αν θα θυμάσαι.
Ποτέ δεν θα μ’ αγκαλιάσεις
όπως εκείνη τη νύχτα
ποτέ.
Δεν πρόκειται ξανά να σ’ αγγίξω.
Δεν θα σε δω να πεθαίνεις.

 

 

[Παραλία Χιρόν]

Πάντοτε κάποια αρβύλα θα υπάρχει πάνω στο όνειρο
το εφήμερο του ανθρώπου
μια αρβύλα δύναμης και παραλογισμού
έτοιμη να χτυπήσει
πρόθυμη στο αίμα να ποτίσει.

Κάθε φορά που οι άνθρωποι ορθώνονται
κάθε φορά που διεκδικούν όσα τους ανήκουν
ή απλώς αποζητούν να παραμείνουν άνθρωποι
κάθε φορά που η ώρα της αλήθειας η ώρα
της δικαιοσύνης σημαίνουν
η αρβύλα χτυπά σπάει βρωμίζει συνθλίβει
διαλύει την ελπίδα και την ιδέα
της απλής ανθρώπινης ευτυχίας για όλους

γιατί άλλα σχέδια έχει όμοια με Θεός
όπως κηρύσσουν και οι ιερείς για το θεό τους
πως άλλες βουλές υψηλές κι ανεξιχνίαστες έχει
σχέδια άλλα όπου υπάρχει χώρος για μια Χιροσίμα
μια Ισπανία μια Αλγερία μια Ουγγαρία κι ούτω καθεξής
όπου χώρος υπάρχει για την αδικία την καταπίεση
την εγκατάλειψη την πείνα το κρύο το φόβο
την εκμετάλλευση το θάνατο
όλο τον τρόμο όλο τον πόνο του ανθρώπου.

Η αρβύλα αλλάζει πόδια κάθε φορά που αλλάζουν χέρια
το χρήμα η ισχύς κι η εξουσία
όμως πάντα κάποια θα υπάρχει
κάποτε περισσότερες από μια
για να τσαλαπατά τα όνειρα των ανθρώπων.

[από το βιβλίο To άνθος της στάχτης, 
μετλαφραση : Έλενα Σταγκουράκη, 
εκδόσεις Gutenberg]

artworks : Clémentine Gras

bibliotheque.gr