ΚΑΠΟΤΕ ΘΑ ‘ΦΤΑΣΑ ΨΗΛΑ ΣΤΗΝ ΟΜΟΡΦΙΑ
του Διονύση Καψάλη Κάποτε θα `φτασα ψηλά στην ομορφιά· ακόμη βλέπω το κενό να κατεβάζει πυρακτωμένο φως, κι ο ύπνος αποστάζει πυρήνες κόσμου γαληνεύοντας βαθιά. Μα τόσος κόπος, τόσος θάνατος, παρείλκε: έτσι κι αλλιώς ο τόπος θα `πιανε τραγούδι, μόλις αμίλητος στα χείλη σαν το χνούδι, κι αρκούσε λίγος Σολωμός ή λίγος Ρίλκε. Ό,τι ευτύχησα …










