Συνάντησα έναν άνδρα που είχε μεθύσει με το Χριστό.
Και να τι μου μετέφερε πως είπε ο Χριστός.
«Μην εμπιστεύεσαι κανέναν που δεν είναι πάντα μεθυσμένος.
Και πάντα έτοιμος να μεθύσει.
Καμία δικαιολογία για τη νηφαλιότητα.
Παρά μία. Πως έχουμε πόλεμο
Κι εγώ που το λέω αυτό, φθονώ
Τα στραβοπόδαρα των χρόνων,
Κατεβαίνω απ’ το σταυρό, επιστρέφω στο ξενοδοχείο μου».
Αυτό συνέβη στο Ομπεραμεργκάου, πριν από τον πόλεμο─
Πριν οι φωτιές διαπεράσουν το πνεύμα ξανά.
Καταχωρώ αυτό σαν ταπεινή προσευχή
Σε παρακαλώ άσε το χέρι μου να γράψει κάτι
Που ίσως το χρησιμοποιήσουν οι ταπεινοί
Και οι τρελοί και όσοι τους κακομεταχειρίστηκαν
Όταν οι μεγάλες λέξεις και οι δικαιολογίες αποτυγχάνουν.
Η τόση σκόπιμη απλότητα
Θα επιφέρει τέτοια αγριότητα
Όπως: «Γιατί δε σχεδιάζεις κόμικς;»
Θα σχεδίαζα μα δε θα έκανα όμορφο το προφανές.
Σαν τα μαύρα σιδερένια σκαλιά
που οδηγούν από κάποιο εναέριο μονοπάτι
πάνω από το δρόμο στην αποβάθρα
τη συνωστισμένη με παραθεριστές
το παρελθόν
και αιωνίως το μυαλό μου κατεβαίνει εκείνα τα σκαλιά
για να βρει, από κάτω, την ίδια αποβάθρα, την απελπισία.
Μα κάποια μέρα ένα νέο πλοίο περιμένει εκεί.
Το μίσος μου σαν άνεμος που με σφυροκοπά
Τυφλός στην ανάγκη, κουφός στην ικεσία
Σκορπίζοντας τις λέξεις μου, ασχημάτιστα,
Οι μόνες εντολές που θα σώσουν το πλοίο,
Χαμένες! Απ’ όλο αυτό βρήκα καταφύγιο
Εκεί όπου το κρασί συγχαίρει τη συμπόνια
Κρυφογελώντας: εκείνο το σελίνι που έδωσες κάποτε σ’ έναν αλήτη
Σου αγόρασε και τα δύο εκτός απ’ τους ουρανούς που λαχτάρησες.
Έτσι ίσως ο Κρόνος έδωσε το χρυσό στο χάος!
Εκείνο το παιδί που έκλαιγε του οποίου τη δυστυχία μισούσες,
Και διακριτικά του έδωσες ψεύτικη ελπίδα, μα σε έσωσε για άλλο ένα τραγούδι
Ανήσυχης τρυφερότητας, σε μια ζωή λαθών.
Τι κόμποι εαυτού απαρνημένοι
─Καμία άλλη λύση εκτός απ’ το σταυρό!─
Σκοτεινά και ξάστερα μ’ έναν πελαγίσιο άνεμο
Και τον ήχο του κύματος που δεν έβλεπες
Τα άστρα του καλοκαιριού την άνοιξη προμήνυαν από πάνω
Τον ερχομό του καλοκαιριού, και τ’ άστρα φωτεινά.
Ξάστερα και σκοτεινά
Ένας όμορφος δυνατός καθαρός άνεμος
Και το φεγγάρι, στη χάση του, ανατέλλοντας…
Σκοτεινός και ξάστερος μ’ έναν πελαγίσιο άνεμο
Ένας άγριος ουρανός γεμάτος καλοκαιρινά άστρα και φωτεινός
Τα άστρα του καλοκαιριού την άνοιξη ψηλά
Το μισό κακό που γίνεται στον κόσμο
Οφείλεται σε ανθρώπους που θέλουνε να νιώθουνε σημαντικοί.
Δεν εννοούν να κάνουνε κακό ─ μα το κακό δεν τους ενδιαφέρει.
Ή δεν το καταλαβαίνουν, ή το δικαιολογούν
Διότι απορροφιούνται απ’ τον ατέλειωτο αγώνα τους
Να διατηρούν καλή ιδέα για τους εαυτούς τους.
[Μετάφραση : Χρίστος Αγγελακόπουλος]
artworks : Alan Spazzali
by BIBLIOTHEQUE
bibliotheque.gr
