ΕΔΩ
φώλιασε στη χαρακιά
εδώ,
δεν πειράζει
σε διώχνει το μικρό θηρίο της καλοπέρασης,
έχει όρεξη,
θα σε καταπίει, και πάλι θα λες :
κακούργα εσύ, νάρκισσε,
καθρέφτη της απληστίας
μην περιμένεις, μην καραδοκείς,
μην είσαι ο ξένος
σε τούτο το έκπαγλο παντοτεινό
καλοκαίρι των ονείρων,
τα όνειρα ξέρουν καλύτερα,
κουβαλούν έναν πελώριο κορμό να γεφυρώσουν
τους έρωτες των νέων εποχών.
Δώδεκα μήνες σου μιλούσα
δώδεκα ώρες με περίμενες
Ανοίξαν οι ουρανοί και βρέχαν
Ανοίξαν οι ουρανοί μας, οι δικοί
και δεν μας ένοιαζε
“Μόνο αν δεν φοβηθείς, με το θηρίο θ’ αναμετρηθείς
Μόνο αν δεν φοβάσαι, τις λέξεις θα θυμάσαι”
Λέξεις πότισαν τη γη
γη σκοτωμένη, γη των νικημένων
Γη φτωχική, γη παρατημένη, γη όπου
μόνο η Αγάπη ζούσε πια,
ικανή για την Ανάσταση
Γη της Αγάπης
Μέλλον και παρόν μου
Μη διώξεις
καμιά ψυχή.
Μαριάννα Παπουτσοπούλου (2017)
art by Ardith Staroska
