Δημήτρης Σόκαλης – Ο ΕΞΩ ΚΟΣΜΟΣ

 

Μέσα, θαρρείς, γαλήνη είναι…
Ασάλευτος αέρας και σιωπή σπαραχτική..
Απ΄την αόρατη χαραμάδα,
που μιά περίεργη, σωτήρια ηλιαχτίδα 
γλυστράει μεσα αθόρυβα να φέξει και να δεί, βλέπω κι΄εγώ τον Έξω Κόσμο . Λένε πως η ζωή τρέχει, κυλάει, χάνεται σα το νερό μέσ’ απ’ τη χούφτα π’ αδύνατο να κρατηθεί… Τι λάθος ! Μένει ακλόνητη η ζωή,
σα το τοπίο που ασάλευτο,
τον χρόνο περιπαίζει..
Ο ταξιδιώτης φεύγει !..
Χάνεται ο ταξιδευτής στο τέλος του Ορίζοντα,
τη μοίρα του ζητώντας….
Απ΄ τη κρυμμένη χαραμάδα,
που η μονάκριβη γλυστράει αχτίδα, βλέπω τον κόσμο έξω
Ίδια η μοίρα Δούλου και Κυρίου Και ποιος να ξέρει, ποιος ;
Ειν’ η ζωή ;, ειμαι εγώ ;
που φεύγει, πάει, χάνεται στο απέραντο πεπερασμένο Άπειρο
του επτασφράγιστου, άλυτου μυστηρίου..